sábado, 10 de diciembre de 2011
CRZ.
<< El destino no hace visitas a domicilio, hay que ir a por él. >>
viernes, 9 de diciembre de 2011
lunes, 5 de diciembre de 2011
Querido John.
martes, 15 de noviembre de 2011
domingo, 13 de noviembre de 2011
viernes, 4 de noviembre de 2011
Cleared,
viernes, 28 de octubre de 2011
lunes, 24 de octubre de 2011
sábado, 15 de octubre de 2011
jueves, 29 de septiembre de 2011
cerebro colapsado,
No llueve. La luz está accesa y “Crimen y castigo” se pierde entre la soledad de la habitación marcado con un cutre marcapáginas de biblioteca. La calavera se agarra a las paredes sin querer salir por la rendija, me tapona los oídos para que entienda sus letras. Entre murmullos de cartón se me vienen a la cabeza los pasados y los presentes, las mesas verdes, vidas paralelas y alejadas que posiblemente no vuelvan a mirarse, el caminar de los viernes por la tarde. Basta con pararse a escuchar, la típica rutina de pensar, confundir la mente con un rompecabezas sabiendo que ya lo es. No hay nada como las noches de soledad acompañada, de ratos libres y de rebuscar entre lo invisible. Y quedarse dormido escuchando, soñando, pensando que pueda ser verdad que te quedes hasta que lluevan pianos.
sábado, 30 de abril de 2011
tu vida en 65'.
domingo, 24 de abril de 2011
El amor en los tiempos del cólera.
martes, 19 de abril de 2011
-
lunes, 11 de abril de 2011
,
sábado, 26 de marzo de 2011
Estou contigo.
Era como se te vise en todas partes e ao mesmo tempo estabas tan lonxe...E iso que sempre estiveches aí, realmente, ao alcance da man, como esperándome. E só tiven que dar un paso.
Ao principio era estraño algunhas veces. Aínda que hoxe descubro en ti cousas novas todos os días, daquela coñecíate pouco.
Lembras cando aquela profe de inglés me dixo que non eras unha boa compañía? Ou cando meu pai puxo aquela cara de pensar preocupado "Pois parece que isto vai en serio"?
Nin sequera podo imaxinar como tería sido eu se non decidise que ti formarías parte da miña vida. Tampouco se trata de se tería sido mellor ou peor senón de que sería sinxelamente diferente e é precisamente iso o que me resulta difícil imaxinar: vivir sen ti.
O que teño claro é que se decidín facelo foi porque me parecías interesante, porque contigo me sentía ben, porque me facías descubrir cousas, porque confiaba en ti e me dabas confianza e sabía que ti sentías o mesmo por min. E porque cando me dei conta souben que xa non era posible vivir sen estarmos xuntos. Que nos necesitabamos.
É curioso. Lembro como se sorprendía a xente que me coñecía cando comezou a vernos xuntos. Sorprendíanse porque estaba contigo, como se estivese facendo algo inesperado ou estraño. Ou prohibido. Parecían non comprendelo.
Non te coñecían o suficiente. Aínda que sempre lles gustaches máis ou menos, non confiaban en ti. Con ela non vas chegar a ningún lado, dicían.
Pouco a pouco foron acostumándose e cambiando de opinión a medida que viron que o noso ía para adiante. Demostrámoslles que se equivocaban e iso estivo ben.
Así que a miña vida correu por ese camiño contigo e foime ben e mal como a todo o mundo que ten sombra e respira [...] e, en fin, o resto das cousas que vivimos xuntos sabendo que o noso era para sempre.
Quería reflexionar un pouco sobre todo isto e recordar que decidir vivir contigo foi unha das mellores eleccións da miña vida.
Quería dicircho sinceramente: Cambiaches a miña vida e déboche tantas cousas...
Quería dicirche Grazas
E quería dicirche que estou contigo, miña lingua.
domingo, 20 de marzo de 2011
miércoles, 9 de marzo de 2011
lunes, 7 de marzo de 2011
Reloj.
Palabras mudas. Mentes, silencios que no paran de pensar. Todo se ve oscuro desde el lado opuesto a la decisión. Es fácil verlo todo desde fuera, criticar, ni siquiera eso, comentar, opinar. La piel siente lo duro que es verte ahí, aguantando, tragando saliva y sólo decir: no me voy a rendir, no va a quedar así. Pero hay veces que el silencio te traiciona y no todo sale como tú piensas que tiene que salir, te planteas cosas que ni tú misma querrías plantearte y es cuando dudas, te asusta el miedo. Es cuando vuelves a fijarte en todo lo que pasasteis juntos y piensas: ¿y si todo se apaga aquí?